“Mijn vraag voor deze sessie van de Beschermjassenpoli was: Hoe blijf ik overeind en hoe kan ik met de pijn verder leven, zonder dat die mij de baas blijft?

Van de deelnemers voelde ik de warmte en het medeleven. Ik kreeg de ruimte en ik voelde de veiligheid om mij te kunnen/mogen uiten. En dit alles deed mij meer dan goed. Mijn genogram en mijn levenslijn kwamen aan de orde, waarin mijn vader een grote rol speelde. Maar helaas de tijd stond ook niet stil en deze sessie zal daarom t.z.t een vervolg krijgen.”

De Pijn van Mijn Vader

Als kind
Zag en voelde ik ….
De Pijn van Mijn Vader,
Want hij was altijd thuis.
En hij nam mij bijna overal mee naar toe.

Als volwassene
Zag en voelde ik ….
De Pijn van Mijn Vader
Nog steeds.
Iedere keer als ik hem weer zag, waar dan ook.

Ook op Ambon in 1991.
Mijn Vader voor ’t eerst en voor ’t laatst,
Na zoveel jaren weer terug in TANAHAIR kami. (= ons Vaderland)
Zijn Pijn toen ….
Deed mijn tranen stromen.

In 1995 is Mijn Vader heengegaan.
En ik ….
Ik voel nog steeds zijn Pijn,
Want zijn Pijn is nu mijn Pijn.
Tetapi AIRMATAKU sekarang MANIS. (= Maar mijn tranen zijn nu te dragen.)

U.J.A. (12.10.2011)

Dit bericht is geplaatst in ervaringen. Bookmark de permalink.